Verðmætasendingar Íslandspósts

Það muna líklega margir eftir öngþveitinu sem myndaðist í kringum jólin fyrir nokkrum árum, þegar stór hluti jólagjafa höfuðborgarbúa var týndur í óreiðunni hjá Íslandspósti uppá Höfða. Sumir fengu ekki jólagjafirnar sínar fyrr en eftir jól það árið, þrátt fyrir að þær hefðu verið sendar vel fyrir þau tímamörk sem Íslandspóstur hafði birt.

Vissulega geta komið upp klúður alls staðar, en það var ekki bara klúðrið sem að var vandamálið. Málið er að þeir voru algerlega óhæfir til að vinna almennilega úr því. Skemmtilegar línur á borð við “Ég er nú skipulagsverkfræðingur og veit alveg hvað ég er að gera” gerðu lítið annað en að sýna fram á að viðkomandi vildi ekki horfast í augu við að hann (og samstarfsmenn hans) væru búnir að kúka uppá bak.

Eftir þetta þá hef ég haft afskaplega litla trú á Íslandspósti. Ég reyni að senda ekkert með þeim nema einstaka ábyrgðabréf sem ég gæti endursent ef að til þess kæmi. Pakkasendingum reyni ég að koma til skila eftir öðrum leiðum ef það er mögulegt. Ég hef hins vegar bæði sent og fengið senda pakka eftir þetta og hef ekki lent í neinu veseni með það. Vonandi er það merki um bætt og ábyrgðarfyllri vinnubrögð.

Á vef Morgunblaðsins í dag má finna frétt þar sem að greint er frá úrskurði um að Íslandspóstur sé ekki bótaskyldur vegna þjófnaðar starfsmanns þess á verðmætasendingu sem var í vörslu Íslandspósts. Ég skil í sjálfu sér rökin, og skv. fréttinni þá á úrskurðurinn sér stoð í lögum. Hins vegar þá hlýtur þetta að hafa skaðleg áhrif á orðspor Íslandspósts, sem ekki var svo gott fyrir.

Núna er ég hvorki sérlega fróður um innra skipulag og vinnubrögð Íslandspósts né um hvernig umræddur glæpur var framinn. En í ljósi fyrrnefndar jólasögu ætla ég að ganga út frá því að þar ríki algert öngþveiti. Mér þykir það frekar augljóst að þegar um mjög verðmætar sendingar er að ræða þarf fyrirtækið að hafa mun strangari öryggiskröfur heldur en þegar um “venjulegan ábyrgðapóst” er að ræða. Í slíkum tilfellum er heldur ekkert óeðlilegt við það að gera miklar kröfur um bakgrunn starfsmanna (t.d. hreint sakavottorð), sem og að fylgjast náið með störfum þeirra.

Slíkt eftirlit þýðir ekki endilega að það þurfi að setja myndavélar út um allt og gera vinnuumhverfið óþægilegt. Það má t.d. setja upp kerfi sem að tryggir það að fleiri en einn starfsmaður þurfi að koma að málinu. Eitt dæmi um slíkt kerfi væri ef að einhver hefði það hlutverk að vakta geymslustað verðmætasendinga, og að allar færslur á sendingum, til og frá geymslunnar væru skráðar. Að auki þyrfti að skrá upplýsingar í hvert skipti sem pakkinn skiptir um hendur. Þannig væri hægt að rekja hvernig pakkinn fór manna á milli, ef að upp koma vandamál.

Ég ítreka það sem ég sagði áður. Ég veit ekki hvernig þetta er unnið hjá Íslandspósti og ég veit ekki hvernig glæpurinn var framinn. Það má vel vera að Íslandspóstur séu nú þegar með vinnuaðferðir á borð við þær sem ég lýsti að ofan. Þessar vinnuaðferðir eru engin trygging fyrir að ekkert geti farið úrskeiðis, heldur gerir það einungis örlítið erfiðara að fremja slík brot og vonandi mjög auðvelt að finna ribbaldann.

Er einhver sem getur frætt mig um hvernig vinnubrögðin hjá Íslandspósti eru m.t.t. verðmætasendinga?

P.S. Hvernig segir maður “Audit trail” á góðri íslensku?