Við Ósk skelltum okkur á tónleika í gær, á Nordatlantens Brygge. Þar komu fram fimm hljómsveitir. Tvær frá færeyjum, ein frá grænlandi, ein dönsk, og ein íslensk.
Fyrstir á svið voru hinir færeysku Makrel. Þeir byrjuðu ágætlega, en svo fóru þeir að verða þreittir. Hljóðfæraleikurinn var fínn, en söngurinn ekki. Það fór sérstaklega í taugarnar á mér hvað söngvarinn ofnotaði hinn ofnotaða pitch-shifting effect. Tvöföld ofnotkun = ekki gott. Besti maðurinn í bandinu var samt án efa stand-in gítarleikarinn. Annar af alvöru gítarleikurum hljómsveitarinnar komst ekki vegna þess að færeyjar virðast vera mjög aftarlega á merinni hvað varðar sjálfsögð mannréttindi. Makrel náði aldrei að koma á alvöru stemningu og fengu ekki uppklapp.
Næst stigu á stokk hinir grænlesku Chilly Friday. Þeir voru bara nokkuð góðir og kunnu að halda uppi stuðinu. Fengu fólk til að hópast saman fyrir framan sviðið, hentu út lifandis helling af glowsticks og voru bara gríðarlega hressir. Það sem mér fannst helst athugavert við þá var að þeir gátu ekki ákveðið sig hvort þeir vildu spila hardcore rock eða klisjulegt sveitaballa blöðrupopp. Ég mæli með að þeir veljið hið fyrra, það er allt of mikið af hinu nú þegar.
Á meðan að Chilly Friday spiluðu, þá fékk ég loksins að upplifa það sem ég hef heyrt svo mikið af sögum af. Blindhaugafullum grænlenskum ellismelli í partýgírnum. Ég hugsa að hann hafi hellt niður að meðaltali 3 bjórum á hverjum klukkutíma, auk þess sem ég sá hann bæði (óvart) brenna stelpu með sígarettu, og (óvart) fá sjálfur sígarettu í smettið. Hann lét þettta þó ekki stöðva sig og hélt áfram að dansa einn um gólfið, yfir sig hrifinn af glowsticks-unum sínum.
En nú var röðin komin að því sem við komum að sjá. Hin goðsagnakennda íslenska ofurrokksveit Ham steig á svið. Og viti menn, þeir hafa engu gleymt. Þeir fóru alveg á kostum og þegar partýbær byrjaði þá myndaðist prýðilegur slammhringur á miðju gólfinu. Ekki var þó öllum (dönum/færeyingum) skemmt. Það eina sem ég hef út á framkomu Ham að setja, er að ég hefði alveg viljað sleppa við að sjá Óttar Proppé fara úr að ofan. En svona er nú bara rokkið.
Eftir að Ham voru búnir ákváðum við að drífa okkur út, til að ná síðustu lestinni heim. Ég bið hljómsveitirnar 200 og Whomadewho velvirðingar á því.



