Þessi frétt vakti athygli mína:
Í ályktun, sem samþykkt var á ársþingi kvennahreyfingar Samfylkingarinnar í dag, er skorað á íslensku þjóðina að nýta það sögulega tækifæri sem gefst í vor til að gera Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur að fyrsta kvenforsætisráðherra Íslands.
Ég er fylgjandi jafnrétti. Fyrir mér er jafnrétti það að velja hæfasta einstaklinginn hverju sinni, eða kjósa þann fulltrúa sem manni líst best á, óháð kyni.
Ég neita því ekki, þó ég þekki það augljóslega ekki af eigin raun, að það geti verið erfiðara fyrir konur að koma sér á framfæri. En til þess að rétta það af tel ég að best sé að koma almenningi í skilning um að kynin séu raunverulega jöfn. Ég tel að kvennahreyfingar séu ekki rétta leiðin.
Eins og nafnið kvennahreyfing gefur til kynna er þarna á ferðinni hópur sem samanstendur af kvenfólki, sem er að berjast fyrir framgangi kvenna, af því að þær konur eiga það augljóslega skilið… af því að, uh, þær eru konur. Með þessu eru þær að aðgreina sig frá heildinni, segja að þær séu öðruvísi og jafnvel að þær eigi bágt og á margan hátt stuðla að kynjamisræmi, eins og t.d. í þessari “áskorun”.
Persónulega finnst mér það fáránlegt, og bein mótsögn við jafnrétti kynjanna, að kjósa Samfylkinguna og þ.a.l. Ingibjörgu Sólrúnu, AF ÞVÍ AÐ HÚN ER KONA!. Ef að þið eruð sammála stefnu Samfylkingarinnar, og finnst Ingibjörg Sólrún vera verðugur einstaklingur í embætti forsetisráðherra, þá endilega kjósið í samræmi við það. Kjósiði það sem ykkur lýst best á, ekki bara kjósa konu fyrir það að vera kona.



